انديشه هاى اسلامى در بستر تاريخ (فارسى) — صفحة 155

هم رنگ و بوى مبارزهء مسلحانه داشت « 1 » و هم داعيهء امامت و رهبرى ؛ از اين رو حكومت‌ها از مبارزات امامان و حشت بيشترى داشتند و با آن با شدت بيشترى برخورد مىكردند . مبارزات كلامى امامان براى منهدم ساختن فرهنگ حاكم و ارائهء فرهنگ جايگزين بود تا جامعه به بىبنيانى فرهنگ حاكم واقف گردد و در پى هدم آن و جايگزين كردن فرهنگ امامت برآيد و در ضمنِ آن ، امامان ياران خود را براى مبارزهء مسلحانه آماده مىكردند تا اگر زمينه ايجاد شد ، حكومت جور را ساقط كنند و حاكميت صالحان را تحقق بخشند . مقام معظم رهبرى مىفرمايد : همهء كارهاى امامان ( ع ) غير از آن كارهاى معنوى و روحى كه مربوط به اعلاء و تكميل نفس يك انسان و قرب او به خداست ، بَيْنَهُ و بَيْن رَبِّهِ - يعنى درس ، حديث ، علم ، كلام ، محاجّه با خصوم علمى يا خصوم سياسى ، تأييد و حمايت يك گروه ، ردّ يك گروه و غير ذلك ، همه در اين جهت است ، براى اين است كه حكومت اسلامى را تشكيل بدهند . « 2 » اين مطلب براى آنان كه اندكى تأمل مىكردند - از موافق و مخالف - ظاهر بود ؛ از اين رو بسيارى از شيعيان اين معنا را دريافته و منتظر پيروزى و حاكميت امامان بودند . به عنوان نمونه : منزل امام باقر ( ع ) پر از جمعيت بود . پيرمردى آمد كه به عصايى تَكيه داده بود . سلام و اظهار محبت كرد و كنار حضرت نشست و گفت : به‌خدا قسم من شما و محبان شما را دوست دارم آن هم نه به طمع دنيا ، و از دشمنان شما متنفّر و بيزار هستم آن هم نه به‌خاطر دشمنى شخصى با آنها و به خدا قسم آنچه را حلال بدانيد ، حلال و آنچه را حرام بدانيد ، حرام مىدانم و منتظر امر و حكومت شما هستم . فدايت شوم ، آيا اميد دارى من دولت شما را ببينم ؟