جانشينى فقها از امامان معصوم ( ع ) در موارد زيادى ثابت شده است به گونه‌اى كه در اين مسأله فرقى بين منصبهاى امام ( ع ) نيست . بلكه مىتوان ادعا كرد كه همهء فقهاى شيعه در اين موضوع اتفاق نظر دارند زيرا در موارد زيادى از كتابهايشان مردم را به حاكم ارجاع داده‌اند و مقصود از حاكم در ساير موارد ، نايبان امام ( ع ) در زمان غيبت است كه همان فقها مىباشند . . . . » « 1 » او در قسمت ديگرى از استدلالش مىفرمايد : « . . . علاوه بر نصب فقها از سوى امام ( ع ) ضرورت نيز اقتضا مىكند كه فقيهان در زمان غيبت ولايت داشته و بتوانند حدود اسلامى را اجرا كنند . زيرا احقاق حقوق عموم و لزوم اعمال ولايت و وجود جمع زيادى از شيعيان در جامعه ، در طول زمان و صدور روايات صريح در اين زمينه ، اقتضاء چنين ولايتى را مىنمايد ؛ زيرا اگر ولايت عمومى براى فقها ثابت نباشد ، بسيارى از امور دينى شيعيان تعطيل مىگردد . . . . » « 2 » اين عالم بزرگ سرانجام مىگويد : « من تعجب مىكنم از وسوسه‌اى كه در ذهن بعضى نسبت به اين مسأله صورت مىگيرد . چرا كه اين موضوع به قدرى روشن است كه اگر فقيهى در آن شك كند گويا طعم فقه را نچشيده است و از رمزها و اشارات سخنان معصومين ( ع ) چيزى نفهميده و در كلمات آنان دقت نكرده است . . . و بالجمله مسألهء ولايت فقيه از واضحاتى است كه احتياج به استدلال ندارد . . . . » « 3 »