قرآن را در مدت كوتاهى حفظ كرد . مناعت طبع و همت والايى داشت و پايبند به دستورات دين بود ، از هيچ كس صله و جايزه قبول نكرد . . . و همين معنى براى پى بردن به شرافت نفس او كافى است » . « 1 » اخلاق خوب و خوش رفتارى با مردم گنجينهء ارزشمندى بود كه سيد رضى از نياكانش به ارث برده بود . او با رويى گشاده و سيمايى شاداب ، با ديگران برخورد مىكرد بطورى كه افراد غير مسلمان نيز همچون « ابو اسحاق صابى » ( ستاره پرست ) مجذوب علم و اخلاق وى شده بودند . « 2 »

سيد رضى دانشمندى متعهد و شيفته خدمت بود . او همچون جد بزرگوارش امير مؤمنان ( ع ) به دادرسى محرومان و يارى دين خدا پرداخت و در اين راه تلاش زيادى كرد . گرچه قباى وزارت و صدارت ، بر تن وى زيبنده تر از ديگران مىنمود ولى مسؤوليتهايى را به عهده گرفت كه بيشتر جنبهء مردمى داشت ، همچون نقابت علويان ، امارت حاجيان و ديوان مظالم . سيد رضى با وجود مسؤوليتهاى سنگين اجتماعى ، رابطهء خود را با درس و بحث و تربيت دانشجويان قطع نكرد و شاگردان زيادى تربيت نمود كه هركدام منشأ خيرات و بركات فراوانى براى جامعهء اسلامى گرديدند . « 3 » اين عالم بزرگ در جهت رفاه دانشجويان و پيشرفت علمى آنان ، « دارالعلمى » تأسيس كرد و براى آن كتابخانه و خزانه‌اى فراهم نمود و آنچه را دانشجويان به آن احتياج داشتند ، درآنجا جمع آورى كرد و براى شخصيت دادن به آنان ، به هر كدام كليدى داد تا نيازمنديهاى خود را بر طرف سازند و منتظر انبار دار نمانند . « 4 »