خلاصه
سيد مرتضى و سيد رضى دو تن ازعلماى بزرگ شيعه مىباشند . نسب اين دو برادر با پنج واسطه به حضرت امام موسى بن جعفر عليه السلام مىرسد . سيد مرتضى مقام علمى والايى داشت ، جامع علوم مختلف بود ، به ماديات بهايى نمىداد و سخاوت زيادى داشت .
او خدمتهاى علمى - اجتماعى زيادى به جامعهء اسلامى كرد و مسؤوليتهايى همچون رهبرى علويان ، نظارت بر كار قضات و سرپرستى حاجيان را به عهده گرفت .
اين عالم بزرگ در قرن چهارم ه . ق . كه قرن شكوفايى فرهنگ شيعه بود ، در راستاى گسترش آن ، كتابهاى زيادى به رشته تأليف درآورد و با ابزار شعر نيز حقايق اسلام را بيان كرد .
سيد رضى نيز همچون برادرش سيد مرتضى ، در زمان خود گوى سبقت را در صحنهء علم و عمل از ديگران ربود . او مناعت طبع و همتى عالى داشت ، به دستورات دين پايبند و حافظ قرآن بود . با وجود داشتن مسؤوليتهاى مهم اجتماعى رابطهء خود را با علم و دانش قطع نكرد و به تربيت دانشجويان و رسيدگى به امور آنان پرداخت ، جود و بخشش زيادى داشت و به فقرا رسيدگى مىكرد .
در راستاى پاسدارى از معارف شيعه كتاب عظيم « نهج البلاغه » و دهها كتاب ديگر تأليف كرد و با ابزار شعر به بيان حقايق و مبارزه با خلفا پرداخت .
پاسداران اسلام در دوران غيبت كبرى (فارسى) — صفحة 55
مساهمون: رضا رحمتى
ص٥٥