حاج شيخ عبدالكريم حائرى فقيهى بزرگ و عالمى نمونه بود . پس از فوت « آيةاللّه ميرزا محمّدتقى شيرازى » به مرجعيت تقليد رسيد و رياست علمى شيعه در ايران ، به وى واگذار شد . او فقيهى توانا و متفكرى عميق بود و به جهت دقت و تبحر ويژه‌اى كه در فقه داشت ، آيةاللّه ميرزا محمّدتقى شيرازى مقلدان خود را در احتياطهاى واجب ، به ايشان ارجاع مىداد . « 2 » او از لحاظ اخلاقى اسوهء زمان بود . علم ، عقل و سياست را با هم داشت . پيرامون كارها و سخنان خود ابتدا فكر مىكرد و با تأمل اقدام مىنمود ؛ اهل دعا و عبادت بود ؛ به خاندان پيامبر صلىاللّه عليه و آله عشق مىورزيد و هر روز پيش از درس حوزه دستور مىداد مقدارى روضه بخوانند ، سپس درس را شروع مىكرد . « 3 » اين فقيه بزرگ براى اساتيد و بزرگان علم احترام زيادى قائل بود . به آراء مردم ارج مىنهاد و در كارهاى اجتماعى از نظر ديگران استفاده مىكرد . اهل ايثار بود و با آنكه اموال زيادى به دستش مىرسيد ، زندگى ساده‌اى داشت . « 4 »