آيةاللّه حاج شيخ عبدالكريم‌حائرى يزدى فرزند « محمّدجعفر » در سال 1276 ه . ق . ، در قريهء « مهرجرد » يزد به دنيا آمد . تحصيلات ابتدايى و علوم سطح را نزد علماى آن ديار فراگرفت . سپس راهى « سامرا » شد و از محضر اساتيدى همچون « آيةاللّه حاج ميرزا حسن شيرازى » و آيةاللّه « سيد محمّد فشاركى » استفاده برد . پس از مدتى به نجف آمد و در درس « آيةاللّه ملا محمّدكاظم خراسانى » و « سيد محمّدكاظم يزدى » شركت كرد و به درجات عالى علوم دينى نائل گشت . آيةاللّه حائرى پس از مدتى اقامت در نجف ، سكونت در كنار تربت پاك « ابا عبداللّه الحسين عليه السلام » را اختيار و در آنجا حوزهء تدريس تشكيل داده ، به تعليم و تربيت دانش پژوهان پرداخت . در اثناء جنگ جهانى اول ، سفرى به ايران كرد و به دعوت اهالى « اراك » در آنجا اقامت گزيد و به تدريس و تربيت دانشجويان علوم دينى همت گمارد . « 1 » شوق زيارت مرقد مطهر حضرت على بن موسىالرضا عليه السلام او را از اراك راهى « طوس » كرد و پس از زيارت آن تربت پاك به قصد زيارت دختر موسىبن جعفر عليهاالسلام وارد قم گرديد . سرانجام قلم تقدير الهى چنين رقم زد كه اين فقيه بزرگ در « حرم اهل بيت » بماند و سنگ بناى حوزه‌اى را بنا نهد كه در آينده حافظ اسلام و دستورهاى قرآن كريم باشد .