خلاصه
سيد محمّدكاظم يزدى در سال 1247 ه . ق . در يكى از قراء يزد به دنيا آمد . در اصفهان و نجف به تحصيل علم پرداخت . و به علت احراز شايستگى لازم ، به مقام مرجعيت رسيد . وى فقيهى بزرگ ، خوش برخورد ، مخلص و پركار بود ، به عبادت و دعا اهميت مىداد و تقواى زيادى داشت .
در راستاى گسترش فقه و ترويج مكتب تشيع علاوه بر مرجعيت تقليد و جلسات درس ، كتاب « عروةالوثقى » و كتابهاى ديگرى تأليف كرد ، شاگردان بزرگى تربيت نمود . و مدرسهء علميهء « سيد » را بنا نهاد .
پس از حملهء قواى انگلستان به سرزمين اسلامى عراق ، با صدور اعلاميه و فرستادن فرزند خود به جبهه ، مقاومت مردم و علماى عراق را تأييد كرد . در برابر انحرافهاى بوجود آمده در نهضت مشروطيت استاد و بر مطابقت آن با دستورات اسلام و شريعت مقدسه تأكيد كرد .
آيةاللّه سيد ابوالحسن اصفهانى در سال 1284 ه . ق . به دنيا آمد . در اوائل بلوغ وارد حوزهء علميه اصفهان شد و در سال 1308 ه . ق . به نجف رفت . پس از فوت آيةاللّه « ميرزا محمّدتقى شيرازى » به مرجعيت رسيد ، در مراتب علمى بر ديگران برترى داشت ، فقيهى مدير و مدبر بود ، به اصلاح جامعه مىانديشيد و در فكر هدايت و رفع كاستىهاى مردم بود . در ادامهء خط فقه شيعه ، علاوه بر تدريس ، كتاب « وسيلةالنجاة » را تأليف و شاگردان زيادى تربيت كرد .
پس از سلطهء دولت انگلستان بر عراق ، به مبارزه با اين دولت و سرسپردگانش پرداخت و در اين راه به ايران تبعيد شد . سرانجام پس از عمرى خدمت به اسلام در سال 1365 ه . ق . دار دنيا را وداع گفت .
پاسداران اسلام در دوران غيبت كبرى (فارسى) — صفحة 139
مساهمون: رضا رحمتى
ص١٣٩