بزرگ زنان صدر اسلام (فارسى) — صفحة 289

بِسْمِ اللَّه الرَّ حْمنِ الرَّحيمِ ، براستى كه از جانب خدا بر شما برهانى روشن آمد ، سپس در سنجش كيل « 1 » و وزن با مردم ، عدل و درستى پيشه كنيد و اموال و اشياء مردم را كم حساب نكنيد و در روى زمين فساد گرى نكنيد . باز ماندهء خدايى براى شما بهتر است اگر مؤمن باشيد و من نگهبان شما نيستم . هر گاه نامهء مرا خواندى ، از آنچه در دست دارى مواظبت كن ، تا كسى كه آن را بگيرد به سوى تو بيايد . والسّلام . پس من نامه را از امام گرفتم ، بدون اينكه آن را به گِل مهر كند يا با نخى بپيچد . معاويه دستور داد تا به عاملش بنويسند كه با او خوشرفتارى كند . سوده گفت : تنها بامن يا با همهء كسانم ؟ معاويه گفت : تو را با ديگران چه كار ؟ سوده گفت : اگر عدالت شامل و همه گير نباشد ، موجب تباهى و سرزنش است و در اين صورت من نيز مانند ديگر افراد قوم . معاويه گفت : « دريغا ! فرزند ابوطالب شما را گستاخ و به اين كلامش مغرور كرده است » كه گفت : اگر من دربان بهشت باشم ، حتماً به قبيلهء همدان مىگويم به سلامت داخل شويد . سپس دستورداد كه حاجتش را در مورد خود و قومش بر آورده كنند . « 2 »