هنوز آب غسل بدن مطهر رسول‌خدا صلى الله عليه و آله خشك نگشته و آن حضرت به خاك سپرده نشده بود كه مظلوميت حضرت على عليه السلام آغاز گشت ؛ چه آن كه گروه اندكى از مسلمانان در سقيفهء بنىساعده گرد آمدند و با ناديده گرفتن توصيه‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله نسبت به جانشينى حضرت على عليه السلام از خود ، پس‌از بحث و گفت و گوى مختصرى پيرامون مسأله رهبرى و زمامدارى پس از پيامبر صلى الله عليه و آله ، بدون مطرح كردن امير مؤمنان و حتّى مشورت با آن حضرت ، امر حكومت را به سود ديگرى تمام كردند و او را به خلافت برگزيدند . اين گزينش عجولانه ، نه مبناى شرعى داشت و نه مبناى عقلايى و دموكراسى . از نظر شرعى منصب « امامت » همچون منصب « رسالت » منصبى الهى است كه نصب زمامدار تنها در حوزهء اختيار پروردگار است كه توسط پيامبر صلى الله عليه و آله انجام و ابلاغ مىشود . دليل بر اين ادعا علاوه بر قرآن كه « امامت » را عهد الهى دانسته « 1 » ، سخن رسول اكرم صلى الله عليه و آله در پاسخ به درخواست رييس قبيلهء « بنى عامر بن صعصعه » است كه فرمود : « الْامْرُ الَى اللَّهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشاءُ » « 2 » امر ( امامت و جانشينى من ) به دست خداست ، هر جا كه بخواهد قرار مىدهد . از نظر عقلايى و دموكراسى نيز بيعت با خليفهء اول در شرايطى صورت گرفت كه بيشتر مسلمانان حضور نداشتند . مسأله جانشينى رسول خدا صلى الله عليه و آله و زمامدارى جهان