تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 206

پيروان آن حضرت از شهرهاى مختلف به مدينه و پرداخت وجوه و بدهىهاى شرعى خود به آن بزرگوار ، حكمرانان عباسى را به وحشت انداخت و آنان را وادار به توطئه عليه امام كاظم عليه السلام كرد . مهدى عباسى براى محدود كردن فعّاليّت‌هاى امام و تحت نظر قرار دادن آن حضرت به والى مدينه دستور داد امام را به بغداد اعزام كند . امام كاظم عليه السلام به بغداد منتقل و روانه زندان شد . « 1 » از بعضى روايات برمىآيد كه مهدى بيش از يك بار امام را به زندان افكنده است . « 2 » خليفه عباسى به اين بسنده نكرد ؛ نيمه شبى حُمَيْد بن قَحطَبه را احضار كرد و پس از تعريف و تمجيد از مراتب جان نثارى پدر و برادرش در راه عباسيان ، او را در سحرگاه همان شب مأمور كشتن موسى بن جعفر كرد ؛ ولى چون خوابيد در خواب حضرت على عليه السلام را ديد كه با اشاره به او اين آيه را تلاوت مىفرمايد : « فَهَلْ عَسَيْتُمْ انْ تَوَلَّيْتُمْ انْ تُفْسِدُوا فِى الْارْضِ وَ تُقَطِّعُوا ارْحامَكُمْ » « 3 » اگر ( از حق ) روى بگردانيد انتظارى جز اين از شما نمىرود كه در زمين فساد راه انداخته ، پيوند خويشاوندى را قطع كنيد . مهدى از خواب بيدار شد در حالى كه ترس و وحشت همه وجودش را فرا گرفته بود . حميد را خواست و دستور خود را پس گرفت . او در پى اين خواب و پاره‌اى ملاحظات سياسى ، حضرت را از زندان آزاد كرد . امام پس از آزادى به مدينه بازگشت . « 4 » هادى عباسى ، نسبت به مخالفان ، بويژه علويان ، موضع تندترى اتخاذ كرد و آنان را در هر گوشه و كنار مورد تعقيب قرار داد و به كارگزاران خود نوشت : علويان را هر كجا يافتيد دستگير كرده به بغداد بفرستيد . « 5 » از سوى ديگر ، او كه به موقعيّت و نفوذ پيشواى هفتم شيعيان در ميان سادات و انقلابيون ، آگاهى كامل داشت ، آن حضرت را مسؤول و منشأ اصلى قيام‌هاى علويان عليه