حكومت خود مىدانست ، از اين رو ، هنگامى كه اسيران و نيز سرهاى شهداى فاجعه فخ را نزد او بردند ، پس از فرمان قتل اسيران ، سراغ باقى انقلابيون را گرفت ، تا آن كه نام موسى بن جعفر به ميان آمد . هادى با خشم گفت : به خدا سوگند حسين ( رهبر قيام فخّ ) جز با دستور موسى بن جعفر بر ضد من قيام نكرده و جز محبّت او ، راه ديگرى نپيموده است ؛ زيرا پيشوا و صاحب وصيّت در ميان اين خاندان كسى جز موسى بن جعفر نيست ؛ خدا مرا بكشد اگر او را زنده بگذارم . « 1 » شيعيان - در پى اين اظهارات و مواضع خصمانه هادى ، عليه پيشوايشان - نسبت به جان آن حضرت بيمناك شده از امام خواستند براى در امان ماندن از شرّ اين ستمگر ، براى مدتى در جاى دور دست و پنهان از چشم وى زندگى كند . امام با خواندن شعرى به ايشان نويد داد كه به همين زودى ، ترس و نگرانى آنان بر طرف خواهد شد . « 2 » چند روزى نگذشت كه خبر مرگ هادى در همه جا پخش شد و پيش‌بينى امام تحقق يافت . مورخان ، مرگ هادى را در ربيع‌الاول ، سال 170 هجرى نوشته‌اند . « 3 »