امام باقر عليه السلام در دوران امامت خود كه حدود نوزده سال به طول انجاميد ، با پنج نفر از زمامداران اموى معاصر بود : وليد بن عبدالملك ، سليمان بن عبدالملك ، عمر بن عبدالعزيز ، يزيد بن عبدالملك و هشام بن عبدالملك . تمام آنان بجز عمر بن عبدالعزيز كه نسبتاً عدالتخواه بود ، در ستمگرى و جنايت دست كمى از نياكان خود نداشتند و همواره سدّ راه اسلام و باعث اذيّت و آزار مسلمانان بويژه پيشواى آنان امام باقر عليه السلام مىشدند . آنان به همان مقدار كه به بنىاميّه مىرسيدند نسبت به علويان و شيعيان سخت مىگرفتند و آنان را از نظر سياسى و اقتصادى در تنگنا قرار مىدادند . به عنوان نمونه هشام بن عبدالملك در نامه‌اى به كارگزاران خود نوشت : نسبت به شيعيان سخت گرفته آنان را تحت فشار قرار دهيد . . . خونشان را بريزيد و از حقوق عمومى محرومشان كنيد . « 2 » مورخان به جهت اتخاذ اين سياست‌هاى خشن ، عصر حكومت وى را از نظر سياسى دشوارترين دورانها براى مردم ذكر كرده‌اند . « 3 » تشديد فشار و خفقان بر مخالفان ، به مردم عادى محدود نمىشد بلكه از آنجا كه غاصبان خلافت اسلامى خود را فاقد صلاحيّت‌هاى لازم براى احراز مقام خلافت و