پيشواى پنجم شيعيان در سوم صفر ، سال 57 هجرى در مدينه متولد شد . « 1 » نام آن گرامى « محمّد » است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله براى حضرتش برگزيده است . كنيهء آن حضرت « ابو جعفر » و لقب‌هايش عبارتند از : باقر ، شاكر ، هادى ، امين و شبيه . « 2 » امام باقر عليه السلام از دو سو فاطمى و علوى بود . زيرا پدر او امام زين‌العابدين فرزند امام حسين عليه السلام و مادرش « امّ عبداللّه » دختر امام مجتبى عليه السلام است ؛ مادرى با فضيلت ، دانشمند و پرهيزكار . امام صادق عليه السلام در وصف او فرمود : « كانَتْ صِدّيقَةً لَمْ تُدْرَكْ فى آلِ الْحَسَنِ امْرأَةٌ مِثْلُها » « 3 » ( جده‌ام ) صديقه‌اى بود كه در ميان خاندان ( امام ) حسن عليه السلام هيچ زنى به پايه فضيلت او نمىرسيد . امام باقر عليه السلام كمتر از چهار سال داشت كه همراه جدّش امام حسين عليه السلام در كربلا حضور پيدا كرد . پس از آن 34 سال با پدرش زندگى كرد . وى از همان دوران جوانى به علم و دانش و فضيلت و تقوى معروف و پيوسته مرجع حلّ مشكلات علمى مسلمانان بود . هر جا سخن از والاييهاى هاشميان ، علويان و فاطميان به ميان مىآمد او را يگانه وارث آن همه كرامت و عظمت مىشناختند . او نه‌تنها در نگاه ديگران كه از منظر رسول‌اللّه صلى الله عليه و آله نيز شخصيتى ممتاز و در خور