امام باقر عليه السلام پيشوايى مهربان ، شكيبا ، بخشنده و متواضع بود و از نظر اخلاق و رفتار - همان‌گونه كه جابر وصف كرده بود - آينه تمام نماى پيامبر صلى الله عليه و آله بود . مردى از اهل شام ، در مدينه ساكن بود و كينه و دشمنى خاصّى با حضرت داشت ؛ در عين حال به خانه امام عليه السلام رفت و آمد مىكرد از آن جهت كه وى را مردى سخنور ، اديب و خوش‌بيان مىدانست . امام عليه السلام با او مدارا و خوش‌رفتارى مىكرد . پس از چندى مرد شامى بيمار شد ، وصيّت كرد امام بر جنازه‌اش نماز گزارد . چون بستگانش او را تمام شده يافتند خدمت امام عليه السلام رسيده و وصيت وى را به او ابلاغ كردند . امام فرمود : او نمرده است . صبر كنيد تا من بيايم . سپس برخاست دو ركعت نماز خواند و دستها را به دعا برداشت و مدتى سر به سجده گذاشت ، آنگاه به خانه شامى رفت و بر بالين بيمار نشست ، از او تفقد كرد و شربتى طلبيد و بر كام او ريخت و به بستگانش توصيه كرد غذاهاى سرد به او بدهند و خود بازگشت . مدتى نگذشت كه شامى شفا يافت و به نزد امام عليه السلام آمد و عرض كرد : گواهى مىدهم كه تو حجّت خدا بر مردمانى . « 2 » امام باقر عليه السلام در اوج مقام زهد و پارسايى براى تأمين نيازهاى زندگى خود كار مىكرد تا نيازمند ديگران نباشد . حضرت با داشتن عائله سنگين در بخشش از همه پيشتازتر بود و هر نيازمندى به وى مراجعه مىكرد ازسفره و كمك‌هاى نقدى و جنسى آن حضرت بهره‌مند مىشد .