كوفه ، نخستين پايگاه مهمّى بود كه به فرمان عبيداللّه كاروان اسرا را بدانجا بردند . رسانه‌هاى تبليغاتى ابن زياد سعى كرده بودند يزيد را در اين ماجرا پيروز جلوه دهند ، از اين رو از مردم خواستند به شكرانه اين پيروزى به جشن و شادمانى بپردازند و براى مشاهده آثار آن به تماشاى اسيران بيرون آيند . وضعيّت اسيران به هنگام ورود به كوفه آن چنان دلخراش و رقّت‌بار بود كه تماشاگران را تحت تأثير قرار داد و آنان را به گريه انداخت . امام سجاد عليه السلام با مشاهده گريه آنان ، خطاب به ايشان فرمود : « تَنُوحُونَ وَ تَبْكُونَ مِنْ اجْلِنا فَمَنْ ذَالَّذى قَتَلَنا ؟ ! » « 1 » نوحه‌سرايى مىكنيد و براى ( مظلوميّت ) ما مىگرييد ! پس چه كسى ( عزيزان ) ما را كشته است ؟ ! قافله‌سالارن كاروان اسارت تصميم گرفتند از موقعيّت پيش آمده بهره‌بردارى نموده حقايق را بيان كنند . نخست حضرت زينب عليها السلام سخنرانى كرد و كوفيان را مردمى نيرنگ‌باز و خيانت‌پيشه معرفى كرد كه جز خودخواهى ، گزافه‌گويى و چاپلوسى سرمايه‌اى ندارند و با جنايت خود در حق فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله خشم خدا و عذاب هميشگى او را بر جان خريدند . سخنان هشدار دهنده و بيدارگر حضرت زينب عليها السلام حاضران را آن چنان متأثر ساخت كه بىاختيار ضجّه و ناله سردادند . پيرمردى كه به شدت مىگريست با احساسات خطاب به اسيران فرياد برآورد :