چهارمين پيشواى شيعيان در پنجم شعبان ، سال 38 هجرى در مدينه ديده به جهان گشود . « 1 » نام آن بزرگوار ، على ، كنيه‌اش ابوالحسن « 2 » و مشهورترين القابش زين‌العابدين ، سيد الساجدين و سجّاد است . « 3 » مادر گرامىاش - بنابر نقل مشهور - شهربانو دختر يزدگرد سوّم ، آخرين پادشاه ايران از سلسله ساسانيان است . اين بانوى گرامى - براساس نوشته مورخان - در جريان لشكركشى مسلمانان به ايران به اسارت سپاه اسلام درآمده و به مدينه برده شده است . اما اين اسارت در جريان كدام جنگ و در دوران كدام خليفه رخ داده بطور مشخص روشن نيست . پاره‌اى منابع آن را در دوران عمر ذكر كرده‌اند . « 4 » اگر اين‌نقل درست‌باشد ، اسارت وى بايد در يكى از جنگهاى قادسيه ، يا نهاوند باشد . پاره‌اى منابع ديگر آن را در دوران عثمان دانسته‌اند كه سپاه اسلام خراسان را فتح كرد و بر دو دختر يزدگرد دست يافت و آن دو را به مدينه نزد خليفه فرستاد . خليفه يكى از آنان را به امام حسين عليه السلام بخشيد . « 5 » برخى منابع نيز تصريح دارند كه جريان اسارت در دوران حكومت امير مؤمنان عليه السلام بوده است . امام « حريث بن جابر » را بر ناحيه‌اى از مشرق زمين گمارد . وى دو تن از دختران يزدگرد را نزد حضرت فرستاد . امام عليه السلام يكى از آن دو را كه « شاه زنان » نام داشت به فرزندش امام حسين عليه السلام و ديگرى را به محمد بن ابىبكر بخشيد . « 6 »