امام حسين عليه السلام در نخستينى اقدام ، پسرعموى خويش مسلم بن عقيل را بسوى كوفه فرستاد تا موقعيت سياسى - اجتماعى منطقه را از نزديك بررسى و به امام عليه السلام گزارش كند . حضرت همراه با مسلم ، پاسخ تمام نامه‌ها را در چند جملهء كوتاه چنين نوشت : امّا بعد ، اين نامه‌اى است از حسين بن على عليه السلام به توده مسلمين و مؤمنين عراق ؛ بدانيد هانى و سعيد كه آخرين فرستادگان شما بودند با نامه‌هاى شما رسيدند . از تمام مطالبى كه در نوشته‌هاى شما منعكس بود باخبر شدم . خلاصهء منظور شما اين بود كه : امام و رهبر لايقى نداريم به‌سوى ما بيا تا شايد خداوند ما را با رهبرى تو به هدايت برساند . هم‌اكنون « مسلم » را كه پسر عمو ، و مورد اعتماد من است به‌سوى شما فرستادم ، اگر او نوشت كه آخرين نظريات شما عملًا همانطور است كه در نامه‌ها نوشته‌ايد اجابت نموده به طرف شما خواهم آمد . به جان خودم سوگند امام و پيشوا كسى است كه خود ، به دين خدا پايبند بوده و عدالت و دادگرى را به پا داشته ، و براى رضاى خدا خويشتن‌دار باشد . « 1 » مسلم وارد كوفه شد . خبر ورود او به‌سرعت در كوفه پخش شد ، كوفيان با استقبال بىسابقه‌اى به‌عنوان نماينده امام با مسلم بيعت كردند و روز به روز بر تعداد بيعت‌كنندگان افزوده مىشد .