امام هادى عليه السلام پس از شهادت پدر بزرگوارش امام جواد عليه السلام ، در ذيحجّهء سال 220 هجرى قمرى عهده‌دار مقام امامت شد . سنّ امام عليه السلام هنگام تصدّى امامت نزديك به هشت سال بود . « 1 » و مدّت امامتش 33 سال به طول انجاميد كه حدود سيزده سال آن را در مدينه و بيست سال آخر را در سامرّا گذراند . از آنجا كه مشكل خردسالى امام عليه السلام به هنگام تصدّى مقام امامت با پيشگامى امام جواد عليه السلام در اين عرصه ، تا حدود زيادى حل شده بود ، ترديد خاصّى در امامت آن حضرت براى بزرگان شيعه به وجود نيامد . به نوشتهء شيخ مفيد ، نوبختى و سعد بن عبداللَّه اشعرى ، تمام پيروان امام جواد عليه السلام - جز تعداد اندكى - به امامت فرزندش امام هادى عليه السلام گردن نهادند . اين افراد معدود نيز تنها براى مدتى به امامت « موسى بن محمّد » معروف به « موسى مبرقع » معتقد بودند ، امّا پس از چندى عقيده به امامت او را رها كرده امامت برادرش امام هادى عليه السلام را پذيرفتند . « 2 » سعد بن عبداللَّه اشعرى پس از بيان مطالب ياد شده مىافزايد : علّت بازگشت اين افراد به امام هادى عليه السلام اين بود كه خود موسى مبرقع آنان را تكذيب كرده از عقيده‌شان بيزارى جست . و بدين ترتيب امامت پيشواى دهم عليه السلام آغاز شد .