بجز معصومين عليهم السلام همهء افراد كم و بيش دچار لغزش و گناه مىشوند . راه جبران آن در مكتب اسلام ، پشيمانى از گناه و بازگشت بسوى خداست كه در عرف شريعت از آن به « توبه » تعبير مىشود . بر اساس دستور صريح قرآن ، همگان مأمور و موظّف به « توبه نصوح » يعنى توبهء خالص هستند : « يا ايُّهَاالَّذينَ آمَنُوا تُوبُوا الَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصوُحاً . » « 2 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، بسوى خدا توبه كنيد ، توبه‌اى خالص . آنچه - پس از اين فرمان الهى - مهمّ است دانستن معنى و تفسير توبهء نصوح است . در روايات اسلامى ، تفسيرهاى مختلفى از « توبهء نصوح » شده است . آنچه موردنظر ماست بيان امام هادى عليه السلام در اين باره است كه در ذيل مىخوانيد : احمد بن هلال مىگويد : از ابوالحسن هادى عليه السلام درباره توبهء نصوح پرسيدم . امام عليه السلام در پاسخ من نوشت : « أَنْ يَكوُنَ الْباطِنُ كَالظّاهِرِ وَ افْضَلَ مِنْ ذلِكَ . » « 3 »