امام عليه السلام در اين داستان ضمن بخشش به ابوجعفر و رفع نياز او ، نعمتهاى بزرگ الهى را كه به او ارزانى داشته و هر يك از آنها شكر خاص خود را مىطلبد ، به او متذّكر شده است . و اين درس بزرگ را به وى داد كه وظيفهء بندگى ايجاب مىكند كه او به جاى لب به شكوه گشودن از تنگدستيى كه به وى روى آورده و شايد به مصحلت او هم بوده ، بهتر است شكر آن همه نعمت خدادادى را بجا آورد . * اسحاق جمّال مىگويد : براى ابوالحسن عليه السلام گوسفندان زيادى خريدم ؛ سپس مرا خواست و از اصطبل منزلش به جاى وسيعى برد كه من آنجا را نمىشناختم ؛ سپس تمامى آن گوسفندان را ميان كسانى كه آن حضرت دستور مىداد ، توزيع كردم . « 1 » در روايت ديگر ، زمان خريد و توزيع گوسفندان روز « ترويه » « 2 » ذكر شده است . « 3 » از اين روايت دو نكتهء مهمّ استفاده مىشود . نخست آن كه امام عليه السلام در مسائل مالى و انفاقهاى جزئى هم ، مسائل امنيّتى و حفاظتى را رعايت مىكرده است . و اين ، بيانگر شدّت محدوديّت آن گرامى از سوى دستگاه خلافت است ؛ با اين حال امام عليه السلام اين كار را تحت پوشش قربانى انجام داد تا هر گونه سوء ظنّى را نسبت به خود از بين ببرد . دوّم : آنكه اين اقدام حضرت بيانگر اهتمام آن بزرگوار به مسألهء قربانى است . وى كه مىديد بستگان و خويشانش توانايى انجام اين عمل مستحب را ندارند و اگر او به آنان كمك نكند بناچار آن را ترك خواهند كرد ، پيش از عيد قربان گوسفندانى براى ايشان مىفرستاد تا در روز عيد امكان قربانى برايشان فراهم سازد .