امام عليه السلام متوجّه او شد و فرمود :
نزديكترين راه براى شكايت از تو اين بود كه شب گذشته شكايت تو را نزد خدا بردم ، و من شكايت از تو را كه بر خدا عرضه كردهام نزد غير او از بندگانش نخواهم برد .
« بريحه » چون اين سخنان را از امام عليه السلام شنيد و با اين موضع ملايم و بردبارانهء آن گرامى مواجه شد ، به دامن آن حضرت افتاد و تضرّع و لابه كرد و از محضرش تقاضاى بخشش نمود . امام عليه السلام در نهايت بزرگوارى فرمود : تو را بخشيدم . « 1 »
ج - هيبت در دلها
امامان عليه السلام ، مظاهر قدرت و عظمت خداوند و معادن كلمات و حكمت ذات مقدّس حقّ ، و منبع تجلّيات و انوار خاصّهء او هستند . بر اين اساس از يك قدرت معنوى فوقالعاده و نفوذ و هيبت خاصّى برخوردارند .
اين هيبت و شكوه و عظمت خدادادى را در زيارت جامعه و از زبان امام هادى عليه السلام چنين مىخوانيم :
« طَأْطَأَ كُلُّ شَريفٍ لِشَرَفِكُمْ ، وَ بَخَعَ كُلُّ مُتَكَبِّرٍ لِطاعَتِكُمْ ، وَ خَضَعَ كُلُّ جَبّارٍ لِفَضْلِكُمْ وَ ذَلَّ كُلُّ شَيْىءٍ لَكُمْ . »
هر بزرگ و شريفى در برابر بزرگوارى و شرافت شما سر فرود آورده و هر خودبزرگبينيى به اطاعت از شما گردن نهاده و هر زورگويى در برابر فضل و برترى شما فروتنى كرده و همه چيز براى شما خوار و ذليل گشته است .
روى اين جهت بارها اتفاق مىافتاد كه حاكمان جور در غياب امامان عليه السلام تصميمهاى خطرناكى نسبت به آنان مىگرفتند ، ولى به محض رويارو شدن با ايشان و نگاه به رخسار پرفروغشان ، كابوس ترس و وحشت در دلهايشان سايه مىافكند ؛ بگونهاى كه مجبور
هامش
( 1 ) - ر . ك : اثبات الوصيّه ، ص 196 .