الف - بخشندگى
امامان معصوم عليه السلام براى مظاهر دنيوى از جمله مال و ثروت ، ارزش ذاتى قائل نبودند و سعى مىكردند به حدّاقلّ آن - كه زندگى معمولى روزانهء آنان را تأمين كرده آن بزرگواران را در راه انجام وظايف فردى و اجتماعى يارى رساند - بسنده كنند و افزون بر آن را در راههايى كه موجب خشنودى خداوند بود صرف مىكردند .
يكى از اين راهها - كه در آيات و روايات نسبت به آن سفارش فراوان شده - انفاق و بخشش به افراد تهيدست و نيازمند است . اين سياست خداپسندانهء مالى - كه در زندگى امامان عليه السلام در سطح گسترده و اعجاب برانگيزى به چشم مىخورد - علاوه بر جنبههاى معنوى و آثار اخروى ، عامل مهمّى در فقرزدايى ، كاهش فاصلهء طبقاتى در ميان جامعهء اسلامى ، تأليف قلوب افراد ، حفظ شخصيّت و علاقمند ساختن آنان به مكتب اهل بيت عليهم السلام و جلوگيرى از ارتباط برقرار كردن و نزديك شدن آنان به دستگاه زر و زور خلفا بود .
در پرتو برخوردارى ائمّه عليه السلام از اين خوى نيكو ، وجود آن بزرگواران پيوسته مايهء اميد ، و خانهشان ، مركز نشر دانش ، پناهگاه افراد نيازمند و درمانده و محلّ آمد و شد انسانهاى مختلف ؛ به ويژه آنان كه از راه دور مىآمدند ، بود .
اين مسأله ، هم براى عموم مردم جا افتاده بود ؛ بگونهاى كه وقتى فرد نيازمند و درماندهاى را مىديدند او را به خانهء امامان عليه السلام راهنمايى مىكردند ؛ و هم براى خود افراد درمانده ؛ بدين معنى كه به محض مواجه شدن با مشكلى بدون رنگ و بطور مستقيم سراغ « بيت امامت » را مىگرفتند .
امام هادى عليه السلام همچون پدر بزرگوارش كانون سخاوت و كرم بود و گاهى مقدار انفاقش به حدّى از فزونى مىرسيد كه دانشمندى مانند « ابن شهرآشوب » پس از نقل آن مىگويد :
اين مقدار انفاق ، معجزهاى است كه جز پادشاهان از عهده كسى ساخته نيست و