داد و گفت : همين كه ابوالحسن وارد شد از هر طرف بر او حمله كرده وى را به قتل برسانيد . و سوگند ياد كرد كه حتّى پس از قتل پيكر او را به آتش خواهم كشيد . امام عليه السلام آمد ، در حالى كه مردم به استقبالش شتافتند و آمدنش را به يكديگر بشارت مىدادند . چون چشم متوكّل به حضرت افتاد تحت تأثير هيبت و عظمت الهى او قرار گرفت و ترس و وحشت بر او چيره شد ؛ چندان كه خود را از تخت بر زمين افكند و با گرمى به استقبال امام عليه السلام شتافت و ضمن تجليل فراوان از آن حضرت ، خطاب به او گفت : سرور من ! شما در چنين وقتى چرا زحمت كشيده تشريف آورده‌ايد ؟ . امام عليه السلام فرمود : پيك شما آمد و گفت : متوكّل شما را احضار كرده است . متوكّل گفت : مولاى من ! آن نابكارزاده دورغ گفته است . شما هر زمان كه صلاح ديديد مىتوانيد بازگريد . سپس از وزير و پسرانش خواست امام عليه السلام را بدرقه كنند . « 1 » وبدين ترتيب ، اين بار نيز نقشهء متوكّل ، نقش برآب و اميدش به يأس مبدّل شد .