متوكّل كه دل پركينه‌اى از امام هادى عليه السلام داشت وقتى ديد تمامى حيله‌ها و ترفندهايش عليه آن حضرت با شكست مواجه شده است ، تصميم به ايجاد محدوديّت بيشتر و به زندان افكندن آن گرامى گرفت . منبع تاريخى ، اصل زندانى شدن پيشواى دهم عليه السلام را به دستور متوكّل بيان كرده‌اند ؛ هر چند تاريخ و مدت آن را يادآور نشده‌اند . از خبر تشرّف « صقر بن ابى دُلَف » به حضور امام عليه السلام - كه پيش از اين نقل كرديم - بر مىآيد كه زندانى شدن امام عليه السلام در روزهاى نخست ورود آن حضرت به سامرّا بوده است . ولى مضمون بعضى روايات ، گوياى اين است كه اين جريان در روزهاى آخر حكومت متوكّل صورت گرفته است . حسين بن محمّد نقل مىكند : هنگامى كه متوكّل ، ابوالحسن عليه السلام را به زندان افكند و او را تحويل « على بن كَرْكَرْ » داد ، امام عليه السلام فرمود : من نزد خدا از ناقهء صالح گرامى ترم ؛ سپس اين آيه را خواند : « تَمَتَّعُوا فى دارَكُم ثَلاثَةَ ايَّامٍ ذلِكَ وَعْدُ غَيْرُ مَكْذُوبٍ . » « 2 » ( پس از آن كه قوم صالح ، فرمان خدا را ناديده گرفته ، ناقه را پى كردند ، حضرت صالح از سوى خدا به آنان وعدهء عذاب داد و گفت : ) سه روز در خانه هايتان از زندگى بهره گيريد ( سپس هلاك خواهيد شد ) . اين وعده‌اى است كه دروغ نخواهد بود . متوكّل ، فرداى آن روز ، امام عليه السلام را آزاد كده از او عذر خواهى نمود . چون روز سوّم فرا رسيد ، سه تن ار تركان به نامهاى : « ياغز » ، « تامش » و « معطون » بر متوكّل يورش برده او را