از زمانى كه امام رضا ( ع ) در قريهء سناباد خراسان مدفون گشت ، حدود 1213 سال مىگذرد . در طول اين‌مدت ، قبرمطهّر آن گرامى همواره مزار و مطاف عاشقان و شيفتگان اهل بيت ( ع ) بوده كه نه تنها از نقاط مختلف ايران اسلامى بلكه از اطراف و اكناف جهان اسلام به زيارت مرقد شريفش مىشتافته‌اند . كراماتى كه در طول اين مدت در روضهء مطهره روى داده و افراد مختلف آنها را نقل كرده و در منابع معتبر ثبت شده و درميان‌مردم ، معروف ومشهور است فزون از حدّ شمارش‌است . روضهء رضويه در طول تاريخ همواره ملجأ درماندگان و پناهگاه بيچارگان و نقطهء اميد افراد از همه جا رانده شده بوده است كه در صورت برخوردارى از شرايط توسل ، حاجت برآمده و خشنود از نزد آن حضرت بازمىگشتند . شيخ طبرسى مىنويسد : امّا آنچه كه بعد از وفات آن حضرت از بركت مشهد مقدس او براى مردم آشكار گشته و نشانه‌ها و شگفتيهايى كه عام و خاص آنها را مشاهده كرده و مخالف و موافق بر آن اعتراف نمود ، بيرون از حدّ شمارش است . به بركت روضهء مطهّره كور مادرزاد و افراد مبتلا به پيسى شفا يافته ، دعاها مستجاب شده ، حاجات ، برآمده و گرفتاريهاى زيادى بر طرف شده است ، و ما بسيارى از اين كرامات را مشاهده كرديم و به صحت آن يقين حاصل نموديم و به علمى دست يافتيم كه هيچ گونه شك و ترديدى در آن راه ندارد . « 1 » بيان همهء كراماتى كه از روضهء مطهره رضوى آشكار گشته نه در توان ماست و نه محدوديت اين سلسله درسها امكان آن را به ما مىدهد ؛ از اين رو ، ما تنها به دو مورد از