تاريخ زندگانى امام رضا (ع) (فارسى) — صفحة 208

آشكارا كشتن امام رضا ( ع ) با آن موقعيّت و جايگاه ممتازى كه داشت نه كار آسانى بود و نه به مصلحت حكومت . از اين رو ، براى اجراى توطئه خود حيله‌اى به كار برد كه هم اجرايش آسان بود و هم زيانش براى حكومت كمتر ؛ حيله‌اى كه از سلف خويش ، معاويه آموخته بود . او تصميم گرفته بود به بغداد برود تا مشكل اساسى اين ناحيه را با حضورش به نفع خود حل كند . ليكن لازم بود پيش از ورود به بغداد دو خطر عمده را از سر راه خود بردارد تا صداقتش را براى عربها به اثبات رساند . اين دو خطر عبارت بود از وزيرش فضل بن سهل و وليعهدش حضرت رضا ( ع ) كه وجود هر دوى آنان در دستگاه خلافت مأمون از عوامل مهم نارضايتى نژاد عرب بويژه مردم بغداد از حكومت وى به شمارمىرفت . مأمون همراه وزير و وليعهدش مرو را به مقصد بغداد ترك كرد . فضل بن سهل را در حمام سرخس به طرز حيله‌گرانه‌اى به قتل رسانيد . هنگامى كه به طوس رسيد امام رضا ( ع ) را به منزل خود دعوت كرد و به دست خود و بدون هيچ واسطه‌اى با خورانيدن انگور « 1 » يا انار مسموم « 2 » به آن حضرت او را شهيد كرد . بدين ترتيب دومين و بزرگترين مانع از سر راه حكومت مأمون برداشته شد و راه براى رفتن وى به بغداد هموار گشت . تاريخ شهادت حضرت على بن موسى الرّضا ( ع ) بنا بر قول مشهور ، آخر ماه صفر ، سال 203 هجرى قمرى « 3 » ، يك سال و اندى پس از صدور فرمان ولايتعهدى به نام آن