خرج مىكردند و آنچه از اين موارد ، افزون مىآمد در خزانه‌هاى حكومتى احتكار مىشد تا در روز نياز در راستاى مصالح سلطنتى به كار گرفته شود . مورخان نوشته‌اند : « منصور در آستانه سفر به حج در سال 158 فرزندش مهدى را فرا خواند و در باره امور مربوط به خود ، خانواده‌اش و مسلمانان سفارشهايى به وى كرد و دستورات لازم را داد . در ميان سفارشهايش بر اين نكته تأكيد كرد كه تا زمان مرگ وى درِ هيچيك از خزانه‌هاى مملكتى را نگشايد ؛ زيرا موجودى نقدينگى آنها به حدّى است كه چنانچه از سوى مردم تا ده سال هيچگونه خراج و مالياتى پرداخت نشود . براى اداره كشور در طول اين مدت كفايت مىكند . » « 1 » اين روند در دوران هارون روبه افزايش بود ، چندانكه وى سرمست و مغرور از آنهمه ثروت وماديات در حالى كه بر پشت خوابيده بود و به ابرها مىنگريست خطاب به آنها گفت : « چه به شرق برويد و چه به غرب ، سرانجام خراج شما نصيب من خواهد شد . » « 2 »