مانده شگفت انگيزتر و بيشتر است ؛ و آنچه ديدى در مقايسه با معلومات و آگاهيهاى ( گسترده و لايتناهى ) امام تنها در حدّ قطرهاى است كه يك پرنده با منقارش از دريا مىگيرد . آيا مىپندارى با برداشتن اين قطره چيزى از آب دريا كاسته مىشود ؟ امام به منزلهء اقيانوس است كه آنچه نزد اوست پايان نمىپذيرد و شگفتيهايش بيشتر از اينهاست ( كه مىبينيد ) و همانگونه كه اگر پرندهاى با منقارش قطرهاى از آب دريا را بردارد از آب دريا كاسته نمىشود ، دانش عالم ( و امام ) را نيز هيچ چيز نمىتواند بكاهد و عجايب و شگفتيهاى ( درياى وجودش ) هيچگاه پايان نمىپذيرد . « 1 » اقدامات و تلاشهاى موسى بن جعفر عليه السلام در ارائه راهها و نشانههاى شناخت امام و تطبيق آن نشانهها به وجود مبارك خود به آنچه شمرديم محدود نمىشود . ان شاءاللَّه در درسهاى آينده در بخش فعّاليتهاى امام عليه السلام با تفصيل بيشتر به اين بحث مىپردازيم .
تاريخ زندگانى امام كاظم (ع) (فارسى) — صفحة 81
مساهمون: على رفيعى
ص٨١
امامت يعنى زعامت و رهبرى امت در امور به دين و دنياى آنان . اين رسالت مهمّ ايجاب مىكند كه امام از سوى خداوند تعيين شود ؛ زيرا بجز خدا كسى از صلاح و فساد دينى و دنيوى مردم آگاهى ندارد .
آنچه وظيفهء مردم است شناسايى امام و پيروى از اوست . براى شناسايى امام دو راه كلى وجود دارد : يكى بيانات و تصريحاتى كه از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله و هر يك از امامان دربارهء امام پس از خود وجود دارد و ديگرى كمالات و شايستگيهاى ويژهاى كه در وجود امام معصوم است . امام كاظم عليه السلام در روايتى به هر دو راه ياد شده براى شناخت كرده است .
امامت خود آن حضرت نيز از همين دو راه به اثبات رسيده است . با اين بيان كه هم از سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله و امام صادق عليه السلام تصريحات فراوان نسبت به امامت آن گرامى پس از پدر بزرگوارش شده است و هم وجود آن حضرت منشأ بروز كرامتها و شايستگيهاى زيادى بود كه هر كدام اثبات كننده امامت او مىباشد كه براى نمونه به شگفتى موضوع
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 48 ، ص 101 .