امامت در مكتب تشيّع عبارت است از زعامت و رهبرى در امور مربوط به دين و دنياى مردم . اما ، فردى است كه در همهء شؤون دينى و دنيوى مردم حاكميّت و ولايت مطلق دارد و مردم بايد در همهء امور از وى پيروى كنند ، آنچنان كه از پيامبر صلى الله عليه و آله پيروى مىكردند . اصل امامت از ضروريات مكتب اسلام و يكى از اصول دين در مذهب تشيّع است ، زيرا اجراى قواين اجتماعى اسلام ، برقرارى نظم و عدالت اجتماعى ، رهيابى مردم به مرتبهء شناخت و اطاعت و بندگى خدا ، تربيت و تغذيه فكرى امت و دميدن روح ايمان و تقوا در انسانها و بسيارى امور ديگر جز در پرتو وجود امام امكان‌پذير نيست . با توجه به اين مأموريتها و رسالتهاست كه شيعه معتقد است تعيين امام از حوزهء توان و اختيار مردم حتى نخبگان بيرون است و مام مىبايد از جانب خداوند گزينش و معرفى شود ؛ زيرا كسى جز خداوند و آن كس كه خدوند تعيين كرده از لياقتها و توانمنديهاى امام كه مهمترين و اسرارآميزترين آن « عصمت » و مصونيت از هر گونه خطا و لغزش در انديشه و عمل است ، آگاهى ندارد . در قرآن كريم ردبارهء خلافت « داوود » پيامبر مىخوانيم : « يا داوُودُ انَّا جَعَلْناكَ خَليفَةً فِى الْارْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ » « 1 » اى داوود ! ما تو را خليفه ( و نمايندهء خود ) در زمين قرار داديم ؛ پس در ميان مردم به حق داورى كن . موضوع گزينش امام از سوى خداوند و علّت و فلسفهء آن در سخنان و بيانات ائمّه معصومين عليه السلام فراوان آمده است كه به يك مورد از امام زمان عليه السلام اشاره مىكنيم . سعد بن عبداللَّه از آن حضرت دربارهء علت اينكه مردم نمىتوانند براى خود امامى برگزينند پرسيد . حضرت پاسخ داد :