« انَّ الْامامَ يَعْرَفُ الامامَ الَّذى مِنْ بَعده فَيُوصى الَيْهِ . » امام ، امام پس از خود را مىشناسد و به او وصيت مىكند . 2 - نيز امام صادق عليه السلام : « ما ماتَ عالِمُ حَتّى يُعْلِمَهُ اللَّه عَزَّوَجَلَّ الى مَنْ يُوصى » « 1 » هيچ امامى در نگذشته است مگر آنكه خداوند به وى اعلام كرده كه ( پس از خود ) به چه كسى وصيّت كند . 3 - امام رضا عليه السلام در تفسير آيه شريفهء : « انَّ اللَّه يَأْمُرُكُمْ انْ تُؤَدّوا الاماناتِ الى اهْلِها » « 2 » فرمود : « هُمُ الائِمَةُ تُؤَدِّى الامامُ الَى الامامِ مِنْ بَعْدِه وَ لا يَخُصُّ بِها غَيْرَهُ وَ لا يَزْويها عَنْهُ . » « 3 » منظور ، امامان عليه السلام هستند كه هر امامى ( عهد امامت را ) به امام پس از خود تحويل مىدهد و غير او را بدان مخصوص نمىگرداند و عهد امامت را از وى پنهان نمىدارد . اكنون پس از اين بحث كلّى موضوع را در ارتباط با هفتمين امام شيعيان حضرت موسى بن جعفر عليه السلام در دو محور يادشده پى مىگيريم .

جابر بن عبداللَّه انصارى مىگويد : بر مولايم فاطمه عليه السلام دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شدم تا ولادت فرزندش اما حسين عليه السلام را تبريك بگويم . در دستش صحيفه‌اى سفيد از درّ ديدم . از آن سؤال كردم فرمود : در اين صحيفه نامهاى امامان از فرزندان من نوشته شده است . « 4 » از او خواستم تا آن را به من بدهد . فرمود : اگر مانعى نبود اين كار را مىكردم ؛