در تعارض با مكتب اهل‌بيت بودند و سعى در منزوى كردن آن داشتند . عامل مهمى كه باندهاى فكرى را در انجام فعّاليتهاى ضددينى خود و گسترش آن تشويق مىكرد ، حمايتهاى مالى و سياسى دستگاه خلافت عباسى از سردمداران آنان بود . حكمرانان عباسى براى منزوى كردن امامان ( ع ) و بستن درب خانهء آنان بر روى مردم ، ناچار بودند براى پاسخگويى به نيازها و مشكلات دينى و اعتقادى مردم ، درب خانه‌هاى تزوير و رياى فقيهان و عالم‌نمايان دربارى را باز كنند و براى آنان تشكيلات عريض و طويل و تشريفات ويژه‌اى ترتيب دهند تا بهتر بتوانند از وجود آنان براى اهداف سياسى خود بهره بگيرند . يكى از محدثان به نام اسماعيل فزارى مىگويد : « به منزل مالك بن انس وارد شدم و درخواست حديث كردم . او دوازده حديث براى من نقل نمود ، سپس سكوت اختيار كرد . و چون دوباره درخواست حديث كردم ( خشمگين شد و ) به دربانان سياه‌پوستى كه بر بالاى سر او ايستاده بودند ، دستور داد مرا از نزد او بيرون كنند . « 1 » » نقل احاديث از سوى اين عالمان وابسته و قضاوت و فتوا درباره يك موضوع فقهى بطور لزوم در چارچوب سياستهاى كلّى دستگاه حاكم صورت مىگرفت . دكتر حامد حفنى داوود - استاد ادبيات عرب دانشكده زبانهاى قاهره - در اين رابطه كه چرا بخارى در كتابش روايات اهل‌بيت پيامبر ( ص ) را نقل نكرده است مىگويد : « مىتوان گفت علّت اساسى آن ، ترس و هراسى است كه وى از حكمرانان عباسى - كه با خاندان پيامبر دشمن سرسخت بودند - داشت . او مىدانست كه اگر در كتابش از اهل‌بيت رسول خدا ( ص ) روايتى نقل كند ، كتابش مورد بىمهرى و اعراض دستگاه خلافت قرار مىگيرد و يا خود او سر به نيست خواهد شد . « 2 » »