آنان براى آنكه بتوانند شورش خود را در افكار عمومى توجيه كنند به امام نسبت كفر داده و گفتند : « سوگند به خدا ، اين مرد كافر شده است » . سپس به خيمهء آن حضرت ريخته هر چه درخيمه بود به غارت بردند ؛ چنان‌كه سجّادهء امام ( ع ) را نيز از زير پايش كشيدند . نامردى از آنان ، گستاخى و جسارت را به جايى رسانيدكه رداى امام مجتبى ( ع ) را از روى دوشش ربود . امام ( ع ) ناچار با محافظت گروهى از يارانش « ساباط » « 1 » را به عزم « مداين » ترك كرد . يكى از خوارج از تاريكى ساباط استفاده كرد و پس از جسارت به آن حضرت كه : اى حسن ! مشرك شدى ، آنچنانكه پيش از اين پدرت مشرك شد . باشمشير ضربتى بر ران امام ( ع ) زد ، به‌گونه‌اى كه به استخوان رسيد . اطرافيان ، امام ( ع ) را بر تختى گذارده به « مداين » برده و بسترى كردند . « 2 » درچنين شرايطى كه نيروهاى دو جبهه عليه امام حسن ( ع ) بسيج شده بودند و آن حضرت ، خود راتنها مىديد چاره‌اى جز پذيرش صلح نديد ، از اين رو ، پيشنهاد معاويه را به طور مشروط پذيرفت .