معاويه ، لشگرى به جنگ « عبيداللّه » فرستاد ؛ ولى كارى از پيش نبرده مجبور به عقب نشينى شدند . معاويه كه در نبرد « صفيّن » ضرب شست نيروهاى عراق را چشيده بود ، پس از اين زورآزمايى ابتدايى ، درصدد تكرار تجربهء « صفيّن » و اعمال نيرنگ برآمد . اما اين بار در قالبى ديگر . چون شب شد پيكى نزد « عبيداللّه » فرستاد كه « حسن بن على » به من پيشنهاد صلح داده و امر خلافت را به من واگذار كرده است . تو نيز اگر تحت فرمان من درآيى ، فرمانروا خواهى بود و يك ميليون درهم به تو خواهم داد كه نيمى از آن را هم اكنون مىپردازم و نيم ديگر را پس از ورود به كوفه . « عُبَيْدُاللّه » فريفتهء هدايا و وعده‌هاى معاويه شد و شبانه به وى پيوست . « 1 » با فرار « عبيداللّه » ، « قيس بن سعد » فرماندهى را بر عهده گرفت و ضمن تقبيح عمل خائنانهء « عبيداللّه » سپاهيان را به پايدارى و جهاد با دشمن توصيه كرد . « 2 » سپس گزارش جامعى از فرود آمدن دو سپاه در ناحيهء « مسكن » و برخورد آنان و خيانت « عبيداللّه » نوشت و براى امام ( ع ) فرستاد . « 3 »