رفته بود . پيامبر ( ص ) چون دخترش را بدين وضع ديد ، او را به سينه چسبانيد و فرمود : « شما سه روز است كه چنين هستيد ؟ ! » جبرئيل نازل شد و آيات سورهء دهر را فرود آورد : « 1 » يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْماً كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُوراً إِنَّا نَخَافُ مِن رَبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً ( دهر : 7 - 10 ) آنان به نذر خود وفا مىكنند و از روزى كه شرّ و عذابش گسترده است مىترسند ، و غذاى خود را با آنكه به آن علاقه ( و نياز ) دارند به مسكين و يتيم و اسير مىدهند . [ و مىگويند : ] ما شما را به خاطر خدا اطعام مىكنيم و هيچ پاداشى و سپاسى از شما نمىخواهيم . ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و سخت است .