چنانچه گفته شد ، يكى از مشكلات اميرمؤمنان عليه السلام پس از تصدّى حكومت ، توطئه‌هاى سازماندهى شده از سوى گروه‌هاى مخالف بود . على عليه السلام براى مقابله با اين توطئه‌ها دست به اقداماتى زد ، از جمله اين‌كه ابتدا ، اين گروه‌ها را نصيحت كرد و به حقّ دعوت نمود و از سوى ديگر در برابر تبليغات زهرآگين آنان به روشنگرى پرداخت . به عنوان مثال ، هنگامى كه « طلحه » و « زبير » قتل « عثمان » را به امام نسبت دادند و پيرامون آن هياهو راه انداختند ، امام عليه السلام فرمود : به خدا سوگند اينان از نسبت‌هاى ناروا به من ، فروگذار نكردند و ميان من و خودشان به عدالت ، سخن نگفتند . اينان حقى را طلب مىكنند كه خود ترك كرده‌اند و خونخواهى خونى را مىكنند كه خود ريخته‌اند . . . . ( و من مىدانم اينها قصد خونخواهى ندارند ) بلكه مىخواهند از مادرى كه از شير دادن باز ايستاده ، شير بدوشند « 1 » و بدعتى را كه مرده است زنده كنند . « 2 » اين گروه‌ها ابتدا فعاليتشان در حدّ تبليغات مسموم و شايعه‌پراكنى بود ، اما آهسته آهسته مبارزه را از سخن و تبليغ به ميدان جنگ كشيدند و دست به جنايت زدند . على عليه السلام ديگر ملايمت را جايز ندانست و با قاطعيت تمام ، در برابر آنان ايستاد و شعار و منطقش چنين بود : به جان خود سوگند ، در جنگيدن با كسى كه با حق مخالفت كند و