جلوه اى از حكومت علوى (فارسى) — صفحة 127

« ابن كواء » با قرائت اين آيه مىخواست به اميرمؤمنان عليه السلام گوشه بزند كه هر چند سوابق و خدمات تو در اسلام قابل انكار نيست ، ولى با قبول حكميت كافر شدى و اعمال گذشته‌ات را هدر دادى . امام عليه السلام با شنيدن اين آيه قدرى سكوت كرد تا ابن كواء آيه را تمام نمود ؛ سپس به نماز خود ادامه داد « 1 » امّا ابن كواء باز آيه را خواند . امام عليه السلام دوباره سكوت كرد . پس از چند بار كه وى آيه را تكرار كرد ، امام عليه السلام در جواب او اين آيه را خواند . فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَايُوقِنُونَ « 2 » پس ايستادگى كن كه وعدهء خدا حق است و اعمال كسانى كه يقين ندارند ، تو را سبك و بىخرد نگرداند . « 3 » خوارج با دستاويز قرار دادن آيه‌هاى قرآن و برداشت نادرست از آن درصدد انحراف افكار عمومى بودند . آنان مىگفتند : جامعه به امام احتياج ندارد و بيعت ، مخصوص خدا است . اين گروه جاهل آن قدر از لحاظ بينش دينى ضعيف بودند كه اميرمؤمنان عليه السلام را در رديف معاويه و دار و دستهء او قرار داده ، اعمال آن حضرت را با آنان مقايسه مىكردند . « بلاذرى » در تاريخ خود مىنويسد : گروهى از خوارج نزد اميرمؤمنان عليه السلام