يهود پيشينهء خود را به حضرت إبراهيم ( ع ) مىرسانند . « 1 » إبراهيم را در زبان عبرى « ابرام » به معناى « پدر عالي قدر » مىخوانند ، وى پدر همهء پيامبران بني إسرائيل - ونيز نياى بزرگ حضرت محمّد ( ص ) - است . بنا به نقل اخبار كتب يهوديان ، قبيله حضرت إبراهيم ( ع ) مانند ديگر قبايل وعشاير سامى نژاد ، يعنى نياكان بابلىها ، آرامىها ، فنيقىها ، عموريان وكنعانيان پس از قرن‌ها بيابان گردى وخانه به دوشى ، از حالت حركت وچرخش به در آمده ، واستقرار وقرار يافته‌اند . بر اين أساس ، قبيلهء إبراهيم نيز روزگارى در كشور بابل ( بين النهرين ) ودر شهري به نام « أور » - واقع در جنوب بين النّهرين - كه از شهرهاى « كلده » بوده ، وظاهراً زادگاه إبراهيم ( ع ) هم به شمار مىرود ، سكونت اختيار كرده بوده‌اند . اما پس از مدتي به خاطر اين كه أوضاع اجتماعي آن جا - براثر يورش أقوام مهاجم آريايى - دستخوش اختلال وآشفتگى گرديده بود ناچار شد با همسرش سارا ( ساره ) وبرادر زاده‌اش لوط وهمراه با قبيله كوچك خود از شهر أور رو به سوى مغرب نهاده ، وبه شهر « حرّان » در منتهى اليه سر حدّ شمالي بيابان عربستان « 2 » رهسپار گردد ودر آن جا هم با پيروان آيين خرافي وبت پرستى ونيز پديده پرستان ، مواجه مىشود ، وچون زمينهء