اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 156

متعددى را به عنوان فروع منشعب از اين‌ها نام مىبرند . با توجه به اين كه در تعداد ، نام وعقايد اين فرق اختلافات بسيارى وجود دارد وهمهء آن‌ها جز چند فرقه از بين رفته‌اند ونيز اين كه ذكر آن ها ، سود چندانى ندارد ، از اين رو از ذكر آن‌ها صرف نظر وبه تاريخچهء شيعه وپيدايش چند فرقهء مهم آن اشاره مىكنيم : « 1 » مذهب شيعه در زمان سه پيشواى أول از پيشوايان أهل بيت ( ع ) ؛ يعنى حضرات على ، حسن وحسين ( ع ) هيچ گونه انشعابى نپذيرفت ، ولى پس از شهادت امام سوم ، بيش‌تر شيعه به امامت حضرت علي بن حسين سجاد ( ع ) قايل شدند وتنها اقليّتى معروف به « كيسانيّه « 2 » » ، پسر سوم حضرت علي ( ع ) به نام « محمد بن حنفيه » را امام دانستند ومعتقد شدند كه محمد بن حنفيه پيشواى چهارم وهمان مهدى موعود ( ع ) است كه در كوه رَضْوى پنهان شده وروزى ظهور خواهد كرد . پس از رحلت امام سجاد ( ع ) ، بيش‌تر شيعه به امامت فرزندش ، امام محمد باقر ( ع ) ، معتقد شدند ، اما اقليتى به زيد شهيد ، كه پسر ديگر امام سجاد ( ع ) بود ، گرويدند وبه زيديه موسوم شدند . پس از شهادت امام محمد باقر ( ع ) ، شيعيان وى به فرزندش امام جعفر صادق ( ع ) ايمان آوردند وپس از آن حضرت ، اكثريت ، فرزندش امام موسى كاظم ( ع ) ، را امام هفتم دانستند ، اما جمعى إسماعيل ، پسر بزرگ امام ششم ، را كه در حال حيات پدربزرگوارش در گذشته بود ، امام دانستند . آنان از اكثريت شيعه جدا شدند وبه نام « اسماعيليه » معروف گشتند . برخى نيز پسر ديگر امام ششم به نام عبد الله أفطح وبعضي فرزند ديگرش ، محمد ، را پيشوا دانستند وبعضي هم در خود آن حضرت توقّف كردند وايشان را آخرين امام پنداشتند . پس از شهادت امام موسى كاظم ( ع ) ، اكثريت شيعه فرزندش ، امام رضا ( ع ) را امام هشتم دانستند وبرخى در امام هفتم توقف كردند كه به « واقفيه » معروفند . اما پس از امام هشتم