اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 153

پس از آن هم رسول خدا ( ص ) در مناسبت‌هاى گوناگون ، مسلمانان را متوجه حضرت علي ( ع ) مىكرد وامامت وخلافت أو را پس از خود خاطرنشان مىساخت تا آن جا كه بسيارى از بزرگان صحابهء پيامبر ( ص ) به طور آشكارا ومحسوس ، به حضرت علي ( ع ) نزديك مىشدند وخود را به نام شيعيان آن حضرت معرفى مىكردند تا بدين طريق ، موجبات رضايت خاطر پيامبر ( ص ) را فرآهم كنند . در اين زمينه ، يكى از مورّخان سنّى مذهب به نام أبو حاتم سهل بن محمد سجستانى ( م 250 ه ) ، در جزء سوم كتابش به نام الزينة مىنويسد : « اولين اسمى كه در زمان رسول خدا ( ص ) ظاهر وآشكار شد لفظ « شيعه » بود كه آن هم به چهار تن از صحابه به نام‌هاى سلمان فارسي ، أبو ذر غفارى ، مقداد بن اسود كندى وعمار بن ياسر لقب داده مىشد . « 1 » » سرانجام در ماجراى « غدير خم » رسول خدا ( ص ) به فرمان الهى ، از همهء مسلمانان براي آن حضرت بيعت گرفتند وآنان نيز خواسته يا ناخواسته به بيعت با حضرت علي ( ع ) وپذيرش رهبرى وامامتش پس از پيامبر ( ص ) تن دادند ونشان شيعه بودن آن حضرت را ( هر چند براي مدت كوتاهى ) بر جبين خود نشاندند . اين واقعيت انكار ناپذير براي هميشه بر تارك تاريخ سياسي - مذهبي اسلام مىدرخشد .