سوگند به خدايى كه جانم در دست اوست ، اين ( شخص ) وشيعهاش در روز قيامت رستگارند . عبد الله بن عباس نقل مىكند كه رسول خدا ( ص ) پس از نزول آيهء مزبور ( آيهء 7 سورهء بيّنه ) به حضرت علي ( ع ) فرمود : « هُوَ انْتَ وَشيعَتُكَ تَأْتى انْتَ وَشيعَتُكَ يَوْمَ الْقِيامَةِ راضينَ مَرْضيينَ . . . » « 1 » آن ، تو وشيعيان تو در قيامت هستيد كه هم شما از خدا خوشنوديد وهم خدا از شما خشنود است . بنابراين ، همان گونه كه پيداست ، لفظ « شيعه » را در آغاز ، خود پيامبر ( ص ) در بارهء دوستان وپيروان حصرت علي ( ع ) به كار برده است .
تشيّع در اسناد تاريخي
چنان كه گذشت ، شخص رسول خدا ( ص ) با تعيين حضرت علي ( ع ) به جانشينى خود در روزهاى نخستين دعوت علني ، سنگ بناى مكتب تشيّع را پايهريزى كرده است ؛ زيرا به نقل منابع معتبر تاريخي أهل سنّت پس از آن كه رسول أكرم ( ص ) از طرف خدا مأمور ابلاغ رسالت خود به خويشاوندان ودعوت آنان به آيين آسمانى اسلام شد ، در يك جلسهء رسمي در حضور چهل تن از خويشاوندانش ، فرمود : نخستين كسى كه از شما دعوتم را بپذيرد واسلام بياورد برادر ، وصى وجانشين من در ميان شما خواهد بود . اما در آن مجلس ، هيچ كس جز حضرت علي ( ع ) به دعوت آن حضرت پاسخ مثبت نداد . از اين رو ، آن حضرت در ميان جمع حاضر ، با اشاره به حضرت علي ( ع ) فرمودند :
اين ، برادر ، وصى وجانشين من است ؛ به سخنانش گوش فرا دهيد واز اوپيروى كنيد . « 2 »
هامش
( 1 ) - ر . ك : صواعق المحرقة ، ص 61 .
( 2 ) - ر . ك : تاريخ طبري ، ج 2 ، ص 63 ؛ البداية والنهاية ، ابن كثير شامي ، ج 3 ، ص 38 - 39 ؛ كامل ، ابن أثير ، ج 2 ، ص 63 .