« گاهان پنج‌گانه » يا پنج سرود زرتشت ، شهرت دارد . همهء پژوهشگران واوستاشناسان ، فقط اين گاتاها « سرودهاى پنج گانه » را منسوب به زرتشت مىدانند وآن را تنها منبع قابل اعتماد براي شناسايى پيام زرتشت ، معرفى مىكنند وبقيّهء قسمت‌هاى اوستا را تهيّه وتدوين شده در ادوار بعد مىدانند . هر چند قسمت‌هاى ديگر گات‌ها ، به گمان بعضي پژوهندگان ، منسوب به نخستين پيروانى است كه متأثر از سخنان وپيام‌هاى پيامبر آيين خويش « زرتشت » مىباشد . « 1 » بخشي از مندرجات گات‌ها چنين است : اهورا مزدا ، يگانه آفريدگار است . از اوست آنچه نيك ونغز است . ديوها ( گروه پروردگاران آرياييان كهن ) سزاوار ستايش نيستند . از آنان جز گمراهى وسيه روزى نيايد . راستى ، منشى نيك ، توانايى ، انديشهء سازگار ورسايى وجاودانى كه به امشاپسندان نامزد شده‌اند از نيروهاى اهورا مزدا هستند . مردم بايد بكوشند از اين نيروها برخوردار شوند . انديشه ، گفتار وكردار نيك ، مايهء رستگارى است ؛ چنان كه انديشه ، گفتار وكردار بد ، مايهء تباهى است . سهمگين‌ترين دشمن مردم ، « دروغ » است ؛ بايد از آن دورى جست وبه « راستى » روى كرد . بايد به آبادانى زمين وكشت وزرع پرداخت واز چارپايان سودمند ، نگهدارى كرد . « 2 »