« اصحاب اخدود » ستمگران و شكنجه‌گرانى بودند كه زمين را مىشكافتند و آن را پر از آتش نموده و مؤمنان و موحّدان را به جُرم ايمان به خدا در آنجا مىافكندند و تا آخرين نفرشان را مىسوزاندند و اينسان از آنها انتقام مىگرفتند . قرآن از اين حادثه با تنفّر ياد مىكند و عاملان آن را مستحق بلا و عذاب دردناك مىداند : « قُتِلَ اصْحابُ الْاخْدُودُ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ اذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ وَ هُمْ عَلى ما يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنينَ شُهُودٌ وَ ما نَقَمُوا مِنْهُمْ الَّا انْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزيزِ الْحَميدِ » « 1 » مرگ بر آتش‌افروزان گودال پر آتش . همان آتش مايه‌دار آنگاه كه آنان بالاى آن [ خندق به تماشا ] نشسته بودند و خود بر آنچه بر [ سرِ ] مؤمنان مىآوردند گواه بودند و از آنان كينه‌اى نداشتند [ و عيبى نگرفته بودند ] جز اينكه به خداوند نفوذ ناپذير و ستوده ايمان آورده بودند . شكنجه و كشتار مؤمنان ، توسط كژانديشان و گمراهان ، از قديم‌الايام امرى متداول بود از جمله گمراهان ، ذو نواس ، آخرين پادشاه يهودى « يمن » بود كه به نخستين مسيحيان « نجران » در شمال يمن حمله كرد و آنها را به جرم اعتقاد به دين مسيح و براى ايجاد گرايش به آيين يهود ، سخت مورد شكنجه و تهديد قرار داد و گروهى از آنان را در گودالهاى آتش و كوره‌هاى آدم‌سوزى زنده زنده سوزاند . « 2 »