ولى همان‌گونه كه در فصل پيشين يادآور شديم ممنوعيت نقل حديث پيامبر از طرفى و احاديث ساختگى در راستاى منافع دستگاه خلافت و غير آن و نفوذ اسرائيليات به‌نام حديث پيامبر از طرف ديگر ، موجب شد كه سنت واقعى پيامبر در پردهء ابهام فرو رود و احاديثى هم كه در اصل از پيامبر بوده در اثر گذشت زمان و نقل راويان از يكديگر - كه با توجه به ممنوعيت نوشتن حديث تا يك قرن ، از حفظ نقل مىشد - آن قدر دستخوش تغيير و تبديل قرار گرفت كه تشخيص گفتار واقعى پيامبر دشوار گرديد . لكن اهل حديث بدون هيچ‌گونه تحقيق و تأملى در سند و دلالت احاديث و يا عرضهء آنها بر كتاب خدا هر روايتى را به‌عنوان سنت پيامبر تلقى كردند و اصول اعتقادى خود را براساس ظاهر روايات و احاديث پىريزى نمودند ، گرچه ظاهر آن احاديث با مفاد آيات اختلافى آشكار داشت . « 1 » نتيجهء اين سهل‌انگارى ، پيدايش مشبهه و مجسمه در ميان آنان بود يعنى كسانى كه خدا را به مخلوقاتش تشبيه كردند و صفات جسمانى براى او قائل شدند و در نتيجه براى خداى بىمثال ، مثل‌ها تراشيدند .