كسى است كه پسر امام و بزرگترين فرزندان او و داناى بر همهء اسرار و رموز امامت است ، جز اينكه او را حق واگذارى امامت به فرزندانش نيست و امامت در نزد او امانت و وديعه است . او را « نائب الغيبه » نيز مىنامند . اما امام مستقر كسى است كه از تمام امتيازات امامت برخوردار است و حق دارد كه امامترا به فرزندانش واگذارد و آنان وارث امامتش باشند . امام مستقر در دور اول جهان « انوش » و فرزندان او هستند . بعثت پيامبر اسلام در دور ششم جهان واقع شده و اين دوره با ظهور امام مهدى پايان مىپذيرد . در اين دوره امام مقيم ابوطالب است ، رسول ناطق حضرت محمد صلى الله عليه و آله است كه قرآن و شريعت اسلام را از ابوطالب ياد گرفته ! امام اساس على بن ابىطالب و امام متمّ محمد بن اسماعيل است كه امام مهدى « 1 » است .
عقايد قرامطه
« 2 » قرامطه كه يكى از فرقههاى اسماعيليه هستند عقايد ويژهاى دارند . آنان مىگويند : بعد از محمد صلى الله عليه و آله فقط هفت امام وجود دارد : على بن ابىطالب كه امام و رسول است ، حسن ، حسين ، على بن حسين ، محمد بن على ، جعفر بن محمد و محمد بن اسماعيل كه او امام قائم و رسول است . آنان معتقدند روزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را در غدير خم با جملهء « من كنت مولاه فهذا على مولاه » بهعنوان امام نصب كرد رسالت و پيامبرى از محمد صلى الله عليه و آله قطع گرديد ، زيرا او رسالتش را به على بن ابى طالب واگذار كرد و از آن روز محمد صلى الله عليه و آله مأموم و على امام بود و بعد از ايشان امامت به حسن و حسين تا جعفر بن محمد واگذار شد و در حيات جعفر بن محمد امامت از وى سلب شده و به اسماعيل داده شد و با مرگ او محمد بن اسماعيل امام گرديد ، او زنده است ، نمىميرد و در بلاد روم زندگى مىكند و ايشان همان قائم و مهدى است و قائم در نزد قرامطه كسى است كه به رسالت و شريعت جديدى