بررسى مذاهب و فرق (فارسى) — صفحة 101

زيديه معتقدند هر كس كافر يا گنهكار - بدون توبه - از دنيا برود هميشه در جهنم مىماند و در مورد شفاعت مىگويند : آنان كه وارد آتش شوند ديگر خلاصى ندارند و استدلال به حديث « شفاعتى لأهل الكبائر من امّتى » براى شفاعت و نجات آنان از آتش صحيح نيست زيرا حسن بصرى آن حديث را از پيامبر صلى الله عليه و آله اين‌گونه نقل كرده : « شَفاعَتى لَيْسَ لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى » شفاعتم براى صاحبان گناه كبيره از امتم نخواهد بود . قرآن نيز تصريح « 1 » دارد كه صاحبان گناهان كبيره مستحق شفاعت نيستند . و نتيجه گرفته‌اند كه احاديث شفاعت دلالت دارند كه پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از شروع حساب ، شفاعت را براى اهل محشر طلب مىكند تا آنان از هول و هراس روز قيامت رها شوند . نيز پيامبر صلى الله عليه و آله دربارهء بهشتيانى كه درجات پايين‌ترى دارند شفاعت مىكند تا ارتقاى درجه پيدا كنند ، اما از كسى كه وارد آتش گرديد شفاعت نخواهد كرد . « 2 » 4 - « نبوات » يعنى ايمان به سفيران الهى كه داراى شريعتند و براى اثبات پيامبرى خود معجزه داشتند . و بايد پيامبران ، قبل و بعد از بعثت از انجام گناه معصوم باشند . « 3 » 5 - « امر به معروف و نهى از منكر » ، زيديه اهتمام بيشترى به اين اصل مىدهند « 4 » و مىگويند با صاحبان ظلم و ستم در مرحلهء اول بايد از راه مسالمت‌آميز وارد شد ، پس اگر اين راه نتيجه نداد و بودند افرادى كه براى پيروزى حق و عدالت يارى كنند بايد به شيوهء انقلابى عليه ستمكاران خروج و قيام كرد و هر جمع انقلابگر نياز به رهبرى دارند كه در عرف قرآن و سنت « امامت و خلافت » ناميده مىشود . امام در لغت ، رئيس دولت را مىگويند و او حق تشريع حكم يا نسخ آن را ندارد فقط حق اجتهاد دارد در عين حال اجتهادش قابل نقض و ابطال است . « 5 »