امام صادق ( ع ) فرموده است : مَنْ يَصْحَبُ صاحِبِ السُوءِ لايَسْلَمُ » « 1 » كسى كه با رفيق بد همنشين شود ، سالم نمىماند و سرانجام به ناپاكى آلوده مىشود . پيامبراكرم ( ص ) يكى از سعادتهاى انسان را داشتن رفقاى خوب مىداند . « 2 »

در برنامه‌ها و مسؤوليتهاى حكومت اسلامى ، آموزش ، بعداز پرورش از اهميت بسيار زيادى برخودار است . مردم مسلمان با صراحت و شدت به تحصيل علم به هر وسيلهء ممكن و با هر گونه سختى و تلاش ترغيب و تشويق شده‌اند . امام سجاد ( ع ) فرمود : « لَوْ يَعْلَمُ النَّاسُ ما فى طَلَبِ الْعِلْمِ لَطَلَبوُهُ وَ لَوْ بِسَفْكِ الْمُهَجِ وَ خُوْض‌ِالْلُّجَجِ » « 3 » اگر مردم از آنچه در دانش آموزى است ، آگاهى داشتند ، حتى با خون دل خوردن و رفتن در اعماق درياها آن را طلب مىكردند . در مورد اهميت‌دادن اسلام به علم‌نظير همين بس كه وحىالهى و بعثت پيامبراسلام ( ص ) با ذكر مسائل مربوط به علم نظير آموختن ، قرائت و قلم آغاز شده است . بر خلاف نظامهاى آموزشى امروز كه محدود به قيودى است ، نظام‌آموزشى دراسلام داراىويژگيهاى زير است : 1 - عموميت : تأكيد اسلام بر فراگيرى علم ، همه رشته‌هاى علمى مشروع را دربرمىگيرد و تحصيل در تمام علوم مورد نياز جامعه ، واجب شمرده شده است . 2 - نبودن شرط صنفى : همه افراد ، گروهها و اصناف مختلف مردم مىتوانند و حق دارند كه به تحصيل علم بپردازند . پيامبر ( ص ) فرمود : « انَّ اللَّهَ يُحِّبُ بِغاةَ الْعِلْم » « 4 » خداوند دانش‌پژوه را دوست دارد .