درس چهاردهم : جنگ و صلح در اسلام
صلح در اسلام
صلح به معناى ترك مخاصمه و به توافق رسيدن است . راغب اصفهانى در مفردات مىنويسد : « الصُّلْحُ تَخْتَصُّ بِازالَةِ النِّفارِ بَيْنَ النَّاسِ » صلح به زدودن كدورت از ميان مردم اختصاص دارد . صلح بطور معمول براى رفع تنازع موجود يا پيشگيرى از تنازع احتمالى است . دولتها درصحنه بينالمللى اغلب براى توجيه اعمال خود ، به صلح و همزيستى توسل مىجويند . اسلام از آغاز دعوت خود همواره بر اين امر مهم تأكيد داشته ، اصولى رابراى صلح بيان كرده و خواهان گسترش صلح جهانى بوده است . خداوند به پيامبر ( ص ) دستور مىدهد كه چنانچه دشمن تو از در مسالمت وارد شد تو نيز با آن موافقت كن . « وَ انْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها » « 1 » اگر تمايل به صلح نشان دهند ، تو نيز از در صلح در آى .
پذيرش صلح
در تفسير آيه فوق برخى بر اين عقيدهاند كه اگر كفار پيشنهاد صلح دادند ، اجابت آنان واجب است . بعضى ديگر معتقدند كه واجب نيست به هر حال در مورد پذيرش صلحى
هامش
( 1 ) - انفال ( 8 ) ، آيهء 61 .