« . . . وَالَّذينَهُمْ لَاماناتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ راعُونَ » « 1 » و آنان ( مؤمنان رستگار ) كسانى هستند كه امانتها و پيمانهاى خويش را رعايت مىكنند . پيامبر گرامى اسلام ( ص ) در بارهء افراد پيمان شكن فرمود : « لا دينَ لِمَنْ لا عَهْدَ لَهُ » كسى كه به پيمان خود پايبند نيست ، از دين و ايمان بهره‌اى ندارد . عمل به پيمان ، آنقدر اهميّت دارد كه شخصيت طرف معاهده اثرى بر وفاى به عهد ندارد . و بايد به عهد با سرسخت ترين دشمنان نيز پايبند بود ، چنانچه قرآن مىفرمايد : « . . . الَّا الَّذينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَالْمَسْجِدِالْحَرامِ فَااسْتَقامُوا لَكُمْ فَاسْتَقيمُوا لَهُمْ » « 2 » مگر با آن ان كه نزد مسجدالحرام پيمان بستيد ، تا آنان به پيمان خود وفا دارند شما نيزبه پيمان خويش وفادار باشيد . در سيرهء عملى پيامبر ( ص ) در بسيارى از موارد ، اجراى اين اصل مهم ديده مىشود . از نمونه‌هاى بارز آن ، اقدام پيامبر ( ص ) در باز گرداندن فراريان از مكه به قريش بر اساس يكى از مواد پيمان صلح حديبيّه بود . « 3 » قراردادهايى كه مسلمانان منعقد مىكنند ، نبايد با مقررات ، شؤون ، اخلاق‌اسلامى و اصول حاكم بر سياست خارجى مغايرت داشته باشد . اين قراردادها بايد به تاييد ولىامر مسلمين يا نمايندهء او برسد . تعهدات بين‌المللى ممكن است يك جانبه ، دوجانبه ، چندجانبه ، موقت و يا دائم باشد و با اتمام مدت ، انجام تعهد ، توافق طرفين ، فسخ و از بين‌رفتن موضوع ، خاتمه يابد .