قانون ، توانگرى و فقر آنان ، شغل ، زبان ، نژاد ، محل سكونت و . . . بطور دقيق در مورد آنان اجرا شود . در اين مسأله روش اسلام بر اساس واقع بينى ، قاطعيت و صراحت است و هر نوع تبعيض و جانبدارى ظالمانه را محكوم مىكند . درآيات بسيارى از قرآن و نيز سيرهء معصومين ( ع ) بر رعايت عدالت و مساوات مردم در پيشگاه قانون تأكيد شده است ، تا آنجا كه امام على ( ع ) فرمود : « لَنْ تُقَدَّسَ امَّةٌ لايُؤْخَذُ لِلْضَّعيفِ فيها حَقُّهُ مِنَ الْقَوِىُّ غَيْرَ مُتَتَعْتَعٍ » « 1 » ملتى كه حق ناتوانهايش از توانگران بدون لكنت و ترس و نگرانى گرفته نشود ، هرگز روى سعادت و خوشبختى نخواهد ديد . و نيز به شريح چنين فرمان مىدهد : هنگام قضاوت ميان‌مسلمانان مساوات در سخن‌گفتن و نگاه‌كردن و نشستن را رعايت‌كن تا نزديكان از تو در جانبدارى از حق خود طمعىنداشته و دشمن از دادگرى تو مأيوس نباشد . « 2 »