و تقوا و اصول انسانى بود . فقير بودن اشخاص مانع از نزديك شدن به پيامبران نبود ، بلكه اگر عده‌اى را ترك مىكردند و براى فقرا ارزش و اعتبارى قائل نمىشدند ، و آنان را ترك مىكردند ، پيامبران با آنها رابطهء نزديكترى برقرار مىكردند ؛ حضرت نوح در پاسخ به پيشنهاد عده‌اى از ثروتمندان كافر كه گفتند : اگر محرومان و مستمندان را از خود دور كنى ، ما ايمان مىآوريم ، فرمود : « . . . وَ ما انَا بِطارِدِ الْمُؤمِنينَ » « 1 » و من مؤمنان را طرد نخواهم كرد . آنها گرچه فقيرند ، ولى مؤمنند و اين امر براى تكريم و عزّت آنان بس است . احمدبن فهد حلّى ، يكى از علماى بزرگ شيعه مىنويسد : « شخص عاقل از حبّ فقر و فقرا چگونه رخ برمىكشد ، در حالى كه مىبيند اوليا و اوصيا بر اين صفت بوده‌اند ، بلكه وظيفهء قيام به خدمت خداوند و امتثال او امر پيامبران و شرايع آسمانى و احياى دين خدا و عزّت بخشيدن به كلام وى و يارى رسولان و تبليغ و نشر دعوت آنها از آدم تا خاتم صلى الله عليه و آله استوار نگشته است ، جز با صاحبان فقر و مسكنت » . « 2 »